จ า ก อ า ร ม ณ์ ข อ ง วั น ว า น

จ า ก อ า ร ม ณ์ ข อ ง วั น ว า น

สวัสดีท่านผู้อ่านทุกๆท่าน บทความนี้ ออกมาจากความรู้สึกของเราเอง ....  หลังจากที่ได้เขียนบทความมา 4 เรื่องแล้ว ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะเขียนอะไรต่อดี เพราะมีในหัวมากมาย J  บังเอิญไปหยิบ สมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่ติดตัวไปด้วยเสมอ  จากการเดินทางไปหลายๆที่ ทำให้เราได้สร้างกวี บทความสั้นๆที่อยากให้ลองอ่านกัน ส่วนรูปภาพนั้น ก็ได้จากลิ้งใต้ภาพ ก็ขอขอบคุณเจ้าของรูปทุกรูปด้วยน่ะค่ะ  ....  ชอบ ไม่ชอบยังไง ก็บอกด้วยน่ะค่ะ ขอบพระคุณที่แวะเข้ามาอ่าบล็อกนี้ด้วยน่ะค่ะ .... 

                                                                                                         ดรุณี

(ขอบคุณภาพจาก http://topicstock.pantip.com/camera/topicstock/2007/12/O6171351/O6171351.html)

ฉันเดินออกไป......... ส่วนเธอเดินเข้ามา........

เราเดินสวนทางกัน.... ฉันกับเธอ..... จึงไม่พบกันเสียที ...

ภาพจาก ภูเก็ต

.....  เราพบกันวันนี้ เพื่อจะบอกลาในวันพรุ่งนี้ .....

(ขอบคุณภาพจาก  http://portal.rotfaithai.com/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&p=28439) 

..... ฉันนั่งที่เดิมของเรา ไม่ลุกไปไหน.....

ไม่มีใครรู้ว่าทำไม รู้ไหม... ฉันนั่งรอเธอทุกวัน

(ขอบคุณภาพจาก http://www.9tana.com/node/thai-student-die-with-smalltalk-on-train/)

.... รถไฟยังมีปลายทาง แต่ฝันของฉันปลายทางนั้นไม่มี ....

(ขอบคุณภาพจาก  http://2g.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E11977539/E11977539.html)

.... ฉันขึ้นรถไฟมาต้นทาง เธอขึ้นมาตอนครึ่งทาง

แล้วเธอก็ลงกลางทาง ทิ้งฉันไว้ไปปลายทางคนเดียว ...

ขอบคุณภาพจาก http://siamfishing.com/board/view.php?list=all&tid=75416&begin=100

..... ทะเลตอนกลางคืน ก็สวยงามไม่แพ้ตอนกลางวัน

มันพิเศษกว่านั้น ฉันวาดฝันของฉัน โดยไม่มีใครได้เจอ ......

ดรุณี